Emma Mortier destilleert vormen en kleuren uit een momentaan caleidoscopisch kijken. Als abstract
denker vertrekt de kunstenaar van hoe de veranderlijke werkelijkheid zich voor onze ogen ontvouwt –
zoals de flikkering van zonnestralen op de golven van de zee die het landschap voortdurend (her)boet-
seren. In het samenbrengen van ongepland materiaal balanceert Mortier op een buikgevoel dat gestut
wordt door een doorwinterde ervaring met trial and error. Daarbij is het onderscheid tussen abstract en
niet-abstract voor haar irrelevant; haar schetsen tonen wat ze elke seconde anders ziet. Hoe klikken al
die indrukken samen? Verf, doek, papier, mica, pastel, plastic, zeefdruk en ijzerdraad banen zich een
weg onder, over en door contouren en schakeringen. Welke lagen halen de bovenhand? Wat valt buiten
beeld? Mortier schildert, knipt en plakt tussen de tekeningen door, op zoek naar een labyrint waarin ze
het nodige dolen kan opzoeken – verdwaald tot het eindpunt tevoorschijn komt.
